Διεύθυνση
25ης Αυγούστου 31
1ος όροφος
Ηράκλειο, Κρήτη
Greece
Phone: 6977075889 2810336774
facebook page
 
  • Απόκριες και Ψυχολογία

    Οι Απόκριες είναι εκείνη η περίοδος που μας επιτρέπει να επιστρέψουμε στην ξεγνοιασιά, την αθωότητα και στον αυθορμητισμό των παιδικών μας χρόνων και αυτό να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Τα παιδικά χρόνια συνήθως χαρακτηρίζονται από ασφάλεια και αποδοχή, έτσι και ως ενήλικες, μερικές μέρες τον χρόνο, επιστρέφουμε εκεί από νοσταλγία εκείνων των συναισθημάτων. 

     

    Πολλοί θα πουν ότι οι επιλογές του τι θα ντυθούμε είναι τυχαίες, ωστόσο υπάρχουν πολλές διαστάσεις, συνειδητές ή ασυνείδητες που επηρεάζουν τις επιλογές μας. Είναι η εποχή που με ασφάλεια μπορούμε να ανακαλύψουμε και να παρουσιάσουμε άλλα στοιχεία της προσωπικότητάς μας, που είτε θέλουμε να κρύψουμε, είτε θέλουμε να εξερευνήσουμε, είτε θέλουμε να παρουσιάσουμε. Μεταμφιεζόμαστε εκφράζοντας τον εαυτό μας απελευθερωμένο από εμμονές, φόβο, ντροπή και ανασφάλειες. 

     

    Έτσι, ίσως κάποιος να έλεγε, ότι οι Απόκριες είναι εκείνη η εποχή του χρόνο, που μπορούμε να είμαστε ο πραγματικός μας εαυτός, ίσως με περισσότερη ειλικρίνεια και αυθεντικότητα απ´ό,τι τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.

  • Αναβλητικότητα

    Το πρώτο στάδιο είναι να αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας ότι είμαστε αναβλητικοί και να προσπαθήσουμε να το αποδεχτούμε. 

     

    Πότε είμαστε αναβλητικοί;

     

    Ως αναβλητικοί,  αρχίζουμε με τα μικρά και εύκολα πρέπει*  της λίστας μας και αφήνουμε τα σημαντικά για αργότερα με αποτέλεσμα να μη γίνονται ποτε. Πολλές φορές, ξεκινάμε  κάτι σημαντικό από την λίστα και σχεδόν αμέσως το αφήνουμε για αργότερα γιατί αποφασίζουμε να κάνουμε κάτι άλλο ή και τίποτα! Αυτή μας όμως η απόφαση μας κάνει να νοιώθουμε τύψεις ή να έχουμε αρνητικά συναισθήματα για τον εαυτό μας.


     Δεχόμαστε να κάνουμε άλλα πράγματα (ακόμη και για άλλους) προκειμένου να μην μας  μείνει χρόνος ή διάθεση για τα σημαντικά δικά μας. Δηλαδή δικαιολογούμε τον εαυτό μας στον εαυτό μας αλλά παράλληλα βιώνουμε και την ματαίωση από τον ίδιο μας τον εαυτό.

    Τέλος, απλά περιμένουμε το πότε θα έχουμε την κατάλληλη διάθεση ή να έρθει η σωστή στιγμή. Σπάνια όμως συμβαίνει αυτό και πάλι γεμίσουμε αρνητικά συναισθήματα.

    Χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη αναβάλλουν πράγματα καθημερινά. Είναι γεγονός ότι ακόμα και οι τελειομανείς πολλές φορές αναβάλλουν ή παραιτούνται τελείως από κάτι σημαντικό γιατί θεωρούν ότι αν δεν μπορούν να το κάνουν τέλεια, καλύτερα να μην το κάνουν καθόλου!

    Το να αναβάλλουμε ωστόσο κάτι σημαντικό, δε σημαίνει απαραίτητα ότι είμαστε και αναβλητικοί. Μπορεί να είναι  θέμα προτεραιοτήτων. Η αναβλητικότητα αρχίζει να παίρνει αρνητική μορφή όταν δυσκολεύει τη ζωή μας.

     

    Γιατί είμαστε αναβλητικοί;

    Συνήθως αναβάλλουμε κάτι, αν δεν μας είναι ευχάριστο, σε μια προσπάθεια να το αποφύγουμε.  Άλλος λόγος μπορεί να είναι ότι δεν είμαστε οργανωτικοί, ή ότι φοβόμαστε ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Τέλος μπορεί είτε να είμαστε τελειομανείς, όπως είπαμε παραπάνω, είτε να μας δυσκολεύει το να πάρουμε αποφάσεις για το τι και πότε πρέπει να γίνει.

    Πως να μην είμαστε αναβλητικοί;

    Σταματάμε το συνήθειο της αναβλητικότητας.  Είμαστε αναβλητικοί γιατί έτσι έχουμε συνηθίσει. Οι συνήθειες είναι επίμονες και πολλές φορές μας χαρακτηρίζουν. 

    Ανταμοίβουμε τον εαυτό μας όταν κάνει κάτι σημαντικό από την λίστα μας. 

    Αναγνωρίζουμε τα αρνητικά του να μην γίνει αυτό το κάτι σημαντικό στην ώρα του. 


    Θέτουμε deadlines και προσπαθούμε να τα τηρούμε.

    Βάζουμε πρόγραμμα με στόχους και σκοπούς.

    Τις περισσότερες φορές δεν κάνουμε κάτι, γιατί θεωρούμε ότι θα μας είναι δυσάρεστο, όταν τελικά το κάνουμε όμως, βλέπουμε ότι δεν ήταν και τόσο δυσάρεστο όσο νομίζαμε αρχικά.

    Μια καλή λύση είναι να αρχίζουμε να κάνουμε αυτό που πρέπει να γίνει, την στιγμή που αντιλαμβανόμαστε ότι σκεφτόμαστε να το αναβάλουμε για αργότερα. Με άλλα λόγια, να το κάνουμε επί τόπου πριν αρχίσει η διαδικασία και οι σκέψεις της αναβλητικότητας.

     

    Τέλος, μια άλλη εντελώς διαφορετική προσέγγιση μπορεί να είναι  και η παρακάτω:

    Φανταστείτε ότι είστε πάνω σε ένα άλογο και θέλετε να πάτε κάπου συγκεκριμένα. Το άλογο είναι δικό σας και σας υπακούει. Αφού κάνατε την βόλτα σας έχετε αρχίσει να το οδηγείτε πίσω προς τον στάβλο του για να ξεκουραστεί κι εκείνο και να επιστρέψετε κι εσείς σπίτι σας. Το άλογο όμως δεν θέλει να γυρίσει πίσω. Θέλει να τρέξει προς το λιβάδι.  Εσείς γνωρίζετε ότι αν το αφήσετε να κάνει ό,τι θέλει αυτό θα κουραστεί και η επιστροφή θα είναι δύσκολη και για τους δυο σας. Τι κάνετε λοιπόν; Θ᾽αφήσετε το άλογό σας να σας πάει όπου θέλει εκείνο ή θα καταφέρετε να το κάνετε να γυρίσει στον στάβλο του; 

    Ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων προτιμάει αυτή την προσέγγιση για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αναβλητικότητας. Άλλοι προτιμούν να έχουν μια οργανωμένη λίστα. Μπορείτε να δοκιμάσετε και τα δύο και να ανακαλύψετε τι σας βοηθάει. 

     

    *αλήθεια πόσα από αυτά τα ῾πρέπει᾽ που λέμε καθημερινά είναι ουσιαστικά; 

     

     

     

     

     

     

  • Αντρική Κατάθλιψη

    Τι πρέπει να γνωρίζουμε για την αντρική κατάθλιψη

     

    Η κατάθλιψη έχει διαφορετική μορφή στους άντρες απ´ οτι στις γυναίκες. Σύμφωνα με διάφορες έρευνες οι επιστήμονες έχουν καταλήξει ότι η αντρική κατάθλιψη διαφέρει από τη γυναικεία σε 10 σημεία:

     

     

    6 εκατομμύρια άντρες παρουσιάζουν κατάθλιψη ετησίως, μόνο στην Αμερική, ενώ ο αριθμός για τις γυναίκες είναι διπλάσιος. Ωστόσο τα νούμερα δεν περιγράφουν την κατάσταση των αντρών με κατάθλιψη και ιδιαίτερα των ηλικιωμένων αντρών.

     

    Η αυτοκτονικότητα φτάνει στα υψηλότερα επίπεδα για τους άντρες στις δεκαετίες των 20, 60 και 70 ετών.

     

    Η άντρες βιώνουν την κατάθλιψη χωρίς στεναχώρια, γεγονός που δεν διευκολύνει την σωστή διάγνωση από τους γιατρούς. Τα αρνητικά συναισθήματα με τα οποία εκδηλώνεται η κατάθλιψη στους άντρες είναι: το άγχος, σωματική πόνοι, διαταραχές του ύπνου, ελλατωμένη ενέργεια και μείωση αυτοπεποίθησης.

     

    Οι άντρες με κατάθλιψη νοιώθουν περισσότερο θυμό, νεύρα, δυσφορία και εκνευρισμό παρά θλίψη.

     

    Οι άντρες αντιμετωπίζουν την κατάθλιψη διαφορετικά από τις γυναίκες. Αντί να αποκόπτονται από το κοινωνικό περιβάλλον, δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την δουλειά τους ή για ένα νέο χόμπι, σε σημείο ψυχαναγκασμού. Επίσης αντί για κλάμα, επιδεικνύουν επιθετική συμπεριφορά.

     

    Οι άντρες σε κατάθλιψη είναι πιο επιρρεπείς στην κατανάλωση αλκοόλ και παράνομων ουσιών. Έτσι ίσως βρίσκουν ανακούφιση από τον πόνο που νοιώθουν. Αυτό βέβαια δημιουργεί πρόβλημα στην διάγνωση.

     

    Οι άντρες αναφέρουν συχνότερα από τις γυναίκες σωματικά συμπτώματα όπως πονοκεφάλους, δυσπεψία, πόνο στις αρθρώσεις, πόνο στην μέση και την πλάτη, ζαλάδες και πόνο στο στήθος. Ωστόσο, δεν γνωρίζουν ότι αυτά τα συμπτώματα μπορεί να οφείλονται στην κατάθλιψη.

     

     

     Υπάρχουν γενετικές διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα και το πως παρουσιάζουν κατάθλιψη.

     

    Πρόσφατα έχει αυξηθεί ο αριθμός αυτοκτονιών νέων αντρών, ενώ αντίθετα η τάση αυτή δεν παρατηρείται στις νεαρές γυναίκες. Οι περισσότεροι νεαροί άντρες που καταλήγουν στην αυτοκτονία δεν είχαν ζητήσει βοήθεια.

     

    Το αυξημένο ποσοστό αυτοκτονιών σε άντρες είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Οι λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν έναν άντρα στην αυτοκτονία είναι πολύπλοκοι, ωστόσο παράγοντες υψηλού κινδύνου είναι η ανεργία, η κοινωνική απομόνωση αλλά και η χρόνια ασθένεια.

     

    Therese J. Borchard 

    απόδοση, μετάφραση: Μαρίνα Αρβανιτάκη πήγη: PsychCentral, Ιούνιος 2013

  • Ψυχοθεραπεία: Μύθοι και Πραγματικότητα

    Μύθος: 

     

    Μόνο οι τρελοί κάνουν ψυχοθεραπεία

     

    Πραγματικότητα: 

     

    Πολλοί άνθρωποι έρχονται στην ψυχοθεραπεία για διάφορους λόγους: φόβος, στεναχώρια, κατάχρηση ουσιών κ.α. ενώ άλλοι έρχονται γιατί δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν καταστάσεις όπως ένα διαζύγιο, πένθος, ασθένεια ή για να καλυτερεύσουν τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Όλοι μας μπορούμε να επωφεληθούμε από την ψυχοθεραπεία. Το στίγμα έχει πάψει πια να ακολουθεί όποιον κάνει ψυχοθεραπεία.

     

     

    Μύθος: 

     

    Μπορείς να νοιώσεις καλύτερα αν προσπαθήσεις αρκετά μόνος σου ή διατηρώντας θετική στάση.

     

    Πραγματικότητα: 

     

    Πολλοί άνθρωποι έχουν προσπαθήσει να λύσουν τα προβλήματά τους συζητώντας τα με φίλους και συγγενείς για εβδομάδες, μήνες ή και χρόνια πριν έρθουν στην ψυχοθεραπεία. Το να αποφασίσει κάποιος να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία δε σημαίνει ότι έχει αποτύχει, όπως δε σήμαινει ότι έχει αποτύχει αν δεν μπορεί να φτιάξει το αμάξι του που χάλασε. Κάποιες φορές οι παράγοντες που οδηγούν κάποιον σε δυσκολία να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα, είναι βιολογικοί, έτσι είναι πολύ δύσκολο να αυτοθεραπευτεί. Στην πραγματικότητα το να έχεις τη δύναμη να ζητήσεις βοήθεια από κάποιον ειδικό είναι σημάδι δύναμης και όχι αδυναμίας και φυσικά είναι η αρχή για να νοιώσεις καλύτερα.

     

     

    Μύθος:

     

    Το να μιλάς σε συγγενείς και φίλους είναι το ίδιο αποτελεσματικό με το να κάνεις ψυχοθεραπεία.

     

    Πραγματικότητα:

     

    Το να έχεις καλό υποστηρικτικό δίκτυο από συγγενείς και φίλους είναι πολύ σημαντικό. Ωστόσο, ένας ειδικός ψυχικής υγείας μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερα. Οι ψυχολόγοι εκπαιδεύονται για χρόνια, γεγονός που τους κάνει ειδικούς στο να μπορούν να καταλάβουν και να θεραπεύσουν πολύπλοκα προβλήματα. Οι ψυχολόγοι μπορεί να αναγνωρίσουν συμπεριφορές αντικειμενικά, κάτι που φίλοι και συγγενείς μπορεί να μη παρατηρούν. Επίσης στο ασφαλές περιβάλλον του χώρου της ψυχοθεραπείας, μπορεί κανείς να είναι απολύτως ειλικρινής χωρίς να ανησυχεί ότι θα αποκαλυθεί ό,τι έχει συζητηθεί.

     

     

    Μύθος:

     

    Οι ψυχολόγοι απλά σ᾽ακούνε να μιλάς, άρα γιατί να πληρώνεις κάποιον για να σε ακούει να παραπονιέσαι;

     

    Πραγματικότητα:

     

    Στην αρχή της ψυχοθεραπείας, ο ψυχολόγος θα σου ζητήσει να περιγράψεις το πρόβλημα και θα σε ρωτήσει τι σε φέρνει στο γραφείο του. Θα σου ζητήσει σχετικές πληροφορίες για το παρελθόν σου και για σημαντικά γεγονότα της ζωής σου. Αλλά αυτό όπως είπαμε θα γίνει στις πρώτες συνεδρίες. Η ψυχοθεραπεία είναι διαδραστική σχέση συνεργασίας που βασίζεται στον διάλογο και στην από κοινού επίτευξη στόχων και επίλυση προβλημάτων. Ο ψυχολόγος μπορεί να σου δώσει εργασίες για το σπίτι, μπορεί να σου δώσει να διαβάσεις εργασίες ή να σου προτείνει βιβλία σχετικά με το πρόβλημά σου.

     

     

    Μύθος:

     

    Ο ψυχολόγος θα ρίξει τις ευθύνες των προβλημάτων σου στους γονείς σου ή στις εμπειρίες σου από τα παιδικά σου χρόνια.

     

    Πραγματικότητα:

     

    Ένα στοιχείο της ψυχοθεραπείας μπορεί να περιλαμβάνει το να μιλήσεις για εμπειρίες της παιδικής σου ηλικίας. Η σύνδεση πληροφοριών από το οικογενειακό σου παρελθόν μπορεί να βοηθήσει εσένα και τον ψυχολόγο σου να καταλάβετε τις αντιλήψεις και τους μηχανισμούς άμυνας ή να δείτε μοτίβα που έχουν αναπτυχθεί. Το να σου ζητηθεί λοιπόν να γυρίσεις πίσω στα παιδικά χρόνια, μπορεί να είναι χρήσιμο για να γίνουν θετικές αλλαγές για το παρόν και το μέλλον. Τις περισσότερες βέβαια φορές εστιάζουμε στο εδώ και τώρα.

     

    Μύθος:

     

    Θα πρέπει να κάνεις ψυχοθεραπεία για πολλά χρόνια ή ακόμη και για πάντα.

     

    Πραγματικότητα;

     

    Ο καθένας προχωράει με διαφορετικούς ρυθμούς στην ψυχοθεραπεία. Σύμφωνα με έρευνες αισθάνεσαι καλύτερα από τις 8 πρώτες συνεδρίες έως τους 6 πρώτους μήνες. Το πόσο θα κρατήσει η συνολική διάρκεια της θεραπείας είναι κάτι που μπορείς να το συζητήσεις με τον θεραπευτή σου. Ο στόχος του θεραπευτή δεν είναι να σε κρατήσει για πάντα σε ψυχοθεραπεία αλλά αντιθέτως να σε ενδυναμώσει ώστε να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι και να λειτουργείς μόνος σου.

     

     

     

     

    απόδοση: Μαρίνα Αρβανιτάκη

    πηγή: American Psychological Association

     
  • Ερωτας

     

     

    Αποκωδικοποιώντας τον Έρωτα

     

    Ο έρωτας είναι ένα θέμα που μας απασχολεί και μας επηρειάζει όλους ανεξαιρέτως μιας και πρόκειται για σταθερό και βασικό συστατικό των ανθρωπίνων σχέσεων. Αλλά τι συμβαίνει όταν ερωτευόμαστε; Γιατί δεν ερωτεύονται όλοι με τον ίδιο τρόπο; Τι είναι το πάθος και πόσο διαρκεί;  Και άλλα πολλά ερωτήματα έρχεται να εξηγήσει η επιστήμη της ψυχολογίας  αποκωδικοποιώντας το παγκόσμιο αυτό συναίσθημα το οποίο έχει εμπνεύσει  τα περισσότερα και σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας τέχνης.

     

    Κάποιοι, όπως ο ψυχολόγος Lawrence Casler, θεωρούν ότι πρόκειται απλά για μια ανάγκη που έχει δημιουργηθεί από την πίεση της κοινωνίας και όπως ο ίδιος δήλωσε κάποτε: "Δεν πιστεύω ούτε για μια στιγμή ότι ο έρωτας αποτελεί μέρος της ανθρώπινης φύσης!" Ωστόσο έρευνες σε κοινωνίες ανά τον κόσμο, έχουν δείξει οτι πρόκειται για παγκόσμιο φαινόμενο, ανεξάρτητα από κουλτούρες και κοινωνικές πιέσεις. Το πιο πιθανό λοιπόν είναι ότι το συναίσθημα του έρωτα  υπάρχει στη φύση μας αλλά σαφώς επειρεάζεται και από την κοινωνία στην οποία ζούμε.  

     

    Άραγε μετριέται ο έρωτας;  Κάποιοι ψυχολόγοι το προσπάθησαν και κατέληξαν στις παρακάτω θεωρίες τις οποίες και παραθέτω με την ελπίδα ότι κάποιοι θα "γλιτώσουμε" από τις ατελείωτες ώρες αναλύσεων επί αναλύσεων στα απλά ερωτήματα: "Μ'αγαπάει; ", "Γιατί δε με παίρνει τηλέφωνο;" "Που πάει αυτή η σχέση;" και άλλες απορίες που κατά καιρούς βασανίζουν το μυαλό μας.

     

    Σύμφωνα με τον Zick Rubin ο έρωτας αποτελείται από το δέσιμο την έγνοια και την εγγύτητα (το να θέλεις να είσαι κοντά στον άλλο). Το δέσιμο είναι ουσιαστικά η ανάγκη μας να μας φροντίζουν και η ανάγκη μας για επαφή και επικοινωνία με τον σύντροφό μας. Η φροντίδα  έχει να κάνει με το αν εκτιμάμε τις ανάγκες και την ευτυχία του συντρόφου μας, σα να ήταν δικές μας και τέλος η εγγύτητα έχει να κάνει με το πως μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τα συναισθήματά αλλά και τις επιθυμίες μας μαζί του.

     

    Η Elaine Hatfield από την άλλη, διαχωρίζει τον έρωτα σε "συντροφικο" και "έρωτα πάθους". Ο συντροφικός έρωτας χαρακτηρίζεται από αμοιβαίο σεβασμό, αφοσίωση, στοργή και εμπιστοσύνη ενώ ο παθιασμένος, από έντονα συναισθήματα που αν είναι αμοιβαία το ζευγάρι νοιώθει ικανοποίηση ενώ αν δεν είναι, οδηγούν στην απελπισία και την μελαγχολία. Επίσης αναφέρει, ότι συνήθως οι "παθιασμένοι έρωτες" είναι παροδικοί καθώς διαρκούν από 6 ως 30 μήνες και δημιουργούνται από τις απαιτήσεις μιας κοινωνίας όπου μας θέλει να ερωτευόμαστε όποιον πληρεί τις προϋποθέσεις για το  το τι σημαίνει ιδανική αγάπη για εμάς, αλλά και όταν νοιώθουμε ερωτική έλξη για το συγκεκριμένο πρόσωπο. Πράγμα που με την κοινή και απλή λογική δεν είναι πάντοτε εφικτό, καθώς δε γίνεται να ερωτευόμαστε όποιοδήποτε μας ελκύει σεξουαλικά ή οποιονδήποτε έχουμε στο μυαλό μας σαν τον τέλειο σύντροφο. Ιδανικά ένας παθιασμένος έρωτας θα οδηγηθεί σε συντροφικό έρωτα και το ιδεατό θα ήταν να υπάρχει στην σχέση η ασφάλεια και ο σεβασμός του συντροφικού έρωτα μαζί με το πάθος και την ένταση του παθιασμένου, αλλά σύμφωνα με την Hatfield αυτό συμβαίνει σπάνια.

     

    Όπως είχε αναφέρει και ο Σάμουελ Μπάτλερ: "Οι πραγματικά ερωτευμένοι είναι σαν την χαραυγή και το ηλιοβασίλεμα: συχνά γράφουν και μιλάνε και για τα τρία αλλά πολύ σπάνια τα βλέπουν."

     

     

    Ένας άλλος διακεκριμένος ψυχολόγος που ασχολήθηκε εκτενώς με τον έρωτα είναι ο John Lee  που το 1973 παρουσίασε 6 τύπους έρωτα: οι τρεις πρωταρχικοί τύποι σύμφωνα με τον Lee είναι ο Έρωτικός έρωτας (Eros), ο  Παιγνιώδης έρωτας (Ludos) και ο Στοργικός έρωτας (Storge). 

    Ο ερωτικός έρωτας αναφέρεται στον έρωτα προς κάτι "ιδανικό", ο παιγνιώδης έρωτας βλέπει τον έρωτα σαν...παιχνίδι και ο στοργικός έρωτας αναφέρεται πρωταρχικά στη φιλία. Οι τρεις δευτερεύοντες τύποι είναι συνδυαστικοί των πρωταρχικών και αποτελούνται από τον Μανικό έρωτα  (Mania), όπου πρόκειται για τον συνδυασμό του έρωτικού και του παιγνιώδη έρωτα, τον  Πραγματισικό έρωτα (Pragma) που αναφέρεται στον πρακτικό και ρεαλιστικό έρωτα, και τέλος τον Αγαπητικό έρωτα (Agape) που αποτελείται από τον έρωτα και την στοργή και ορίζει την ανιδιοτελή αγάπη.

     

    Πιο αναλυτικά και μ' έναν στίχο για σχολιασμό:

     

    Ο ερωτικός τύπος, ψάχνει έναν εραστή που θα τον ικανοποιεί εμφανισιακά και ανυπομονεί για μια έντονη σχέση.  

    "Ο σαρκικός έρωτας σπείρει θύελλες και δρέπει τρικυμίες." Σαίξπηρ

     

    Ο παιγνιώδης τύπος, βλέπει τον έρωτα επιπόλαια σαν παιχνίδι και αναζητά την εναλλαγή ερωτικών συντρόφων. 

    "Ο έρωτας εξευγενίζει τον άνθρωπο, οι έρωτες τον εξευτελίζουν."  Ράσκιν 

     

    Ο στοργικός τύπος, νοιώθει σταδιακά εγγύτητα και οικειότητα και μοιράζεται εμπειρίες και συναισθήματα με τον σύντροφό του. 

    "Αγάπη δεν σημαίνει να κοιτάζονται δύο άνθρωποι στα μάτια, αλλά να βλέπουν προς την ίδια κατεύθυνση" Αντουάν ντε Σεν Εξυπερί

     

    Ο μανικός τύπος, είναι απαιτητικός, κτητικός, έχει το άγχος της απόρριψης και συχνά χάνει τον έλεγχο.

    "Και τώρα ο έρωτας ο λυσιμελής με παρασύρει." Σαπφώ

     

    Ο πραγματιστικός τύπος, αναζητά έναν σύντροφο που θα πληρεί τις προδιαγραφές που έχει ο ίδιος ορίσει ως σωστές, οι προδιαγραφές αυτές μπορεί να είναι η ηλικία, η εξωτερική εμφάνιση, το μορφωτικό επίπεδο, το οικονομικό και κοινωνικό status κ.α. Συνήθως αυτός ο τύπος συντρόφου δε νοιώθει ενθουσιασμό αλλά ικανοποίηση όταν βρει αυτό που ψάχνει. 

    "Δυό πράγματα νικούν τον έρωτα: Η φιλοδοξία του άνδρα και η φιλαρέσκεια της γυναίκας." Μυσσέ

     

     

    Τέλος, ο αγαπητικός τύπος, είναι αλτρουϊστής και αγαπά χωρίς να περιμένει αναταπόδοση.

    "Χαρίζοντας σε σένα τη χαρά του έρωτα, χαρίζω στον εαυτό μου σκοπό για να ζήσω." Μαχφούζ

     

    Ακόμη ιενδιαφέρουσα θεωρία περί έρωτος είναι αυτή του Sternberg, σύμφωνα με τον οποίο, ο έρωτας αποτελείται από τρεις βασικές συνιστώσες: την εγγύτητα (οικειότητα), το πάθος και τη δέσμευση και ανάλογα με τον συνδιασμό των παραπάνω "συστατικών" έχουμε και το ανάλογο αποτέλεσμα. Πιο αναλυτικά, όταν ένα ζευγάρι έχει μόνο το συστατικό της εγγύτητας, ο έρωτάς τους είναι μια αμοιβαία συμπάθεια μεσυναισθηματική στήριξη, όταν έχει μόνο το πάθος ο έρωτάς τους είναι απλά μια φυσική έλξη με έντονη σεξουαλική επιθυμία και όταν υπάρχει μονο η δέσμευση ο έρωτάς τους ειναι απλά κενός. Ανάλογα με τους συνδιασμούς των "συστατικών" αλλάζει και το αποτέλεσμα, για παράδειγμα αν το ζευγάρι έχει τα συστατικά της εγγύτητας και του πάθους τότε το αποτέλεσμα είναι αυτό του ρομαντικού ερωτα. Όταν η σχέση αποτελείται από οικειότητα συν δεσμευσή, τότε έχουμε τον συντροφικο έρωτα, όταν αποτελείται από πάθος και δέσμευση τότε έχουμε άφρων (ανόητο) έρωτα  ενώ όταν υπάρχουν  και οι τρεις συνιστώσες στην σχέση, δηλαδή οικειότητα, πάθος και δέσμευση, τότε έχουμε και τον ολοκληρωτικά τέλειο έρωτα! Γεγονός ωστόσο, που όπως λέει και ο ίδιος ο Sternberg είναι αρκετά σπάνιο. 

     

    Γιατί κάποιες σχέσεις ή γάμοι κρατάνε περισσότερο από άλλες; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι σχετικά απλή: γιατί αντί να εστιάζουμε στις δυσκολίες του χαρακτήρα του συντρόφου μας, ας εστιάσουμε στις δυσκολίες και του δικού μας χαρακτήρα. Από τη φύση μας, όλοι οι άνθρωποι είμαστε περίπλοκοι.  Για παράδειγμα, όταν ερωτευόμαστε κάποιον και κάνουμε μια σχέση μαζί του, δεν "βλέπουμε" τυχών αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα του γιατί υπερισχύει το συναίσθημα του έρωτα. Όσο περνάνε τα χρόνια και το πάθος, τότε μας ενοχλεί το παραμικρό αρνητικό στοιχείο του χαρακτήρα του συντρόφου μας. Φυσικά δεν υπάρχει ο "τέλειος" γάμος ή η "τέλεια" σχέση καθώς  δεν είναι πάντα όλα στρωμένα με ροδοπέταλα και είναι λογικό να υπάρχουν δύσκολες στιγμές, πόνος και στεναχώρια. Ωστόσο, σε μία κατασταλαγμένη σχέση, θα πρέπει και οι δύο να δουν το πόσο αντέχουν τον εαυτό τους μέσα σ' αυτή. Πολλοί επιλέγουν να διαλύσουν την σχέση με την ελπίδα ότι θα βρουν κάτι καλύτερο. Από την άλλη όμως, το μόνο που καταφέρνουν πολλές φορές είναι απλά να βρουν κάτι άλλο, με διαφορετικά προβλήματα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι οι περισσότεροι δεν κάνουν καλύτερες επιλογές την δεύτερη φορά. Το μυστικό λοιπόν για μία επιτυχημένη σχέση, είναι η προσαρμοστικότητα και η θέληση και των δύο να "γιατρέψουν" την σχέση τους όποτε αυτή παρουσιάσει προβλήματα, κι αυτό γίνεται μόνο όταν και οι δύο είναι έτοιμοι να περάσουν τα στάδια της εξιδανίκευσης και της απογοήτευσης, να προσαρμοστούν και να συνεχίσουν μαζί, αν πραγματικά αυτό είναι το ζητούμενο και για τους δύο.

     

     

     

    Link για να "μετρήσετε" τον έρωτά σας.

     

    Στο παρακάτω link θα βρείτε το quiz του έρωτα όπως αναπτύχθηκε από τον Sternberg. 

    http://www.personalityonline.com/tests/engine.html?testid=4

     

    Πηγές: 

     

    Cherry, K. "Theories about Love" http://psychology.about.com/od/loveandattraction/f/what-is-love.htm

     

    Κορδούτης, Π. "Ψυχολογία των Διαπροσωπικών Σχέσων Ι" Τμήμα Ψυχολογίας,  Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών.

     

    Sternberg, R.(2012) "Understanding Love"  The Psychologist, Vol. 25 no. 1 January 2012

     

     

     

     

     

     

     

     

  • Διακοπές

    Πόσες μέρες χρειάζονται;

     

    Σύμφωνα με έρευνες το διάστημα των 3 με 6 ημερών αποτελεί το πιο ευνοικό για διακοπές, καθώς είναι αρκετό για να ξεκουραστούμε αλλά και για να αποφευχθούν διενέξεις με τα άλλα μέλη του ταξιδιού όπως σύντροφος, οικογένεια, φίλοι κτλ. Από την άλλη, αν χρειαζόμαστε διακοπές γιατί ίσως περνάμε μια φάση της ζωής μας που θέλουμε να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητες μας ή να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, ίσως να χρειάζονται από 2 μήνες έως ένα χρόνο.

     

    Περνάμε καλά στις διακοπές;

     

    Στην αρχή των διακοπών διάθεσή μας είναι κάπως πεσμένη, έπειτα η διάθεσή μας φτιάχνει σημαντικά και περνάμε καλά. Όσο πλησιάζουμε προς το τέλος, η διάθεσή μας πέφτει για να ξανανέβει στα υψηλότερα επίπεδα προς το τέλος των διακοπών, αφήνωντάς μας την αίσθηση αναζωγόνησης αλλά κι αυτήν της ανυπομονισίας για την επιστροφή στο σπίτι.

     

    Όλα ήταν ανθηρά!

     

    Έρευνες έχουν αποδείξει ότι οι περισσότεροι από εμάς όταν επιστρέφουμε από διακοπές έχουμε την τάση να παρουσιάζουμε στους άλλους ότι περάσαμε περισσότερο καλά απ ´ ό,τι όντως ήταν.  Ξέχναμε όποια δυσάρεστη κατάσταση και οι αναμνήσεις μας είναι διαφορετικές από την εμπειρία που είχαμε στην πραγματικότητα!  Από την άλλη, υπάρχει και μια άλλη μερίδα ανθρώπων που μπορεί ενώ έχουν περάσει καλά, να αναφέρουν στον γυρισμό ότι πέρασαν άσχημα. Αυτό συμβαίνει γιατί το βασικό συναίσθημα που έχουμε κατά την διάρκεια των διακοπών μας, είναι αυτό που στο τέλος θα υπερισχύσει στην μνήμη μας και κατ᾽ επέκταση στις αφηγήσεις μας.

     

     

    Τι μας αρέσει στις διακοπές;

     

    Αυτό που αρέσει στα μικρά παιδιά είναι οι δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα μια βόλτα στο λούνα παρκ,  η ικανοποίηση των αισθήσεων, όπως για παράδειγμα η γεύση ενός παγωτού ή το άγγιγμα κάποιου ζώου. Στους ενήλικες από την άλλη αρέσει η ξεκούραση, το δέσιμο που αποκομούν από τις σχέσεις τους με τους συνταξιδιώτες τους αλλά και οι στιγμές που τους κάνουν να ξανανιώθουν παιδιά. 

     

     

    Τελικά μας κάνουν καλό οι διακοπές;

     

    Κατά την διάρκεια των διακοπών εκτός από το να γεμίζουμε τις μπαταρίες μας, ενδυναμώνουμε και τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους που είμαστε μαζί διακοπές. Ανανεώνεται η σχέση μας με τον σύντροφό μας, περνάμε δημιουργικό χρόνο με τα παιδιά και την οικογένειά μας, αλλά και ισχυροποιούμε τους δεσμούς μας με τους φίλους μας.

     

    Τα καλά νέα είναι ότι μετά τις διακοπές αισθανόμαστε αναζωγονημένοι, περισσότεροι δραστήριοι και δημιουργικοί. Τα κακά νέα είναι ότι συνήθως αυτά τα συνασθήματα κρατάνε μόλις μία εβδομάδα! Όσο συχνότερα λοιπόν βρισκόμαστε σε διακοπές, τόσο καλύτερα θα αισθανόμαστε. Καθώς όμως αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο στις μέρες μας, θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε το καλοκαίρι και τις τόσες παραλίες που προσφέρει ο τόπος μας και έστω μια φορά την εβδομάδα να πηγαίνουμε μια ολοήμερη εκδρομή σε κάποια παραλία με την οικογένειά μας, τους φίλους μας ή τον σύντροφό μας.